 |
|
|
||
|
||||
 Heb je ooit een zelfmoordpoging gedaan of dat van plan geweest om te doen? Is je leven nu veranderd en kun je nu zeggen dat het leven je kostbaar is? Op deze site kun je je gedachten, je gevoelens (anoniem als je dat wilt) opschrijven. Door je ervaringen te delen kun je andere mensen bemoedigen. Ieder mens heeft een uniek verhaal, ook als je geleerd hebt met pijn of verdrietige dingen om te gaan kan dat anderen helpen. Vertel hier je verhaal. Deze site is een initiatief van Leefmee.nl. De stichting die een luisterend oor wil zijn voor wie zijn/haar verhaal wil vertellen en zich inzet voor voorlichting en preventie. |
|
 Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe heb je leven leren waarderen? Hoe ben je uit de put gekomen?  leven ik schrjif dit verhaal omdat ik hoop dat iemand er wat aan heeft. Ik heb in mijn leven veel mee gemaakt veel geweld gekend en verwaarlozing . Er is veel verlies gweest in allerlei vormen van mensen die dierbaar waren.verlies van werk en inkomen verlies van eigenwaarde . Ik ben door het diepste dal gegaan en heb eenzaamheid leren kennen ,niet gezien worden niet mee te tellen . De hopeloosheid te voelen niet meer weten wat ik hier deed. Door dit alles heen heb ik geleerd wat het is om het met jezelf te moeten doen weten dat jij de enige bent maar net zo belangrijk als de anderen . Want als je jezelf niet meer ziet is het heel erg.Ik heb geloof gevonden door te zoeken en te blijven zoeken. Ik weet nu dat we een onsterfelijke ziel hebben ,we kunnen het lichaam doden maar niet onze ziel. Wij zijn hier om ons eigen pad te zoeken en dit niet op te geven.,want ieder van ons heeft een unieke taak daar ben ik heilig van overtuigd. na dit leven gaat de ziel door met leven alles is tijdelijk . elke staat van zijn is tijdelijk. er is hier op aarde geen paradijs te beloven het is hard werken. Maar als je eenmaal hebt gezien mogen zien dat wij allemaal geliefd zijn in het universum en dan heb ik het over een grotere alles omvattende liefde dan aub neem niet je eigen leven want ieder zijn leven is een Geschenk. Ik weet het ik ben ook op dat punt geweest dat ik niet meer wilde. Ik wil hierbij graag doorgeven de volgende boeken die een grote steun kunnen zijn de boeken van jozef Rulof dit was een medium in de vorige eeuw. Titels ( de kringloop van de ziel ) en (zij die terugkeerden uit de dood) Dank ook aan mijn dochter en mijn begeleiders. 26-08-2010 | Naam: ankie | Leeftijd: 45 | Provincie: anders het leven lijkt mooiben geboren in amsterdam 1971 ,en vanaf die tijd tot 1991 was alles huisie boompie beestje.1991 militaire dienst (drank en roken )mn eerste vriendin .(waar van ik achter kwam dat ze vreemd ging met een ander :)...).mn oma ging dood in dat jaar.en toen ik uit militaire dienst kwam ,had ik een baan en ging met vrienden veel om (blowen zuipen muziek games) .na 9 jaar werdt ik ontslagen bij mn werk .mn zus kreeg ms (spierziekte).later had weer weer een baan gekregen ( heftruck schaufeur)toen weer weg (bedrijf ging inkrimpen ) vanaf 2000 was t bijna een vaste baan tot 2007 toen kreeg ik een vast contract van me bedrijf als allround medewerker verhuursbedrijf.ok alles was toen cool ,totdat me beste vriend plots dood ging,(beste bedoel ik de vriend die t vaak langskomt voor de gezelligheid bier en blowen .dat geeft me alles nu bij elkaar zo een inpact en gedachte gang van,wanneer stop ik met denken ? tja kom er mr uit.ik heb zo veel te vertellen om t uit te leggen hoe mn gevoel gaat ,en ik vind t drama .alles moet en regels dit en dat .ik focus me maar op mn werk dan heb ik geld om te leven ,en ik heb een dochtertje ,en mn ouders die mn gedachtes delen . 25-08-2010 | Naam: alex | Leeftijd: 39 | Provincie: Noord-Holland het is 2 maanden geledenmijn verhaal is niet zo erg in vergelijking met de andere verhalen die je hier kunt lezen, ik weet ook eigenlijk niet wat ik allemaal moet schrijven, maar toch heb ik het gevoel dat ik iets kwijt moet. mijn broer en zus kwamen zo goed overeen ik voelde me totaal buitengesloten. en toch ik had veel vriendinnen een vriendje, en nog zoveel meer dingen om gelukkig te zijn. maar toch was ik het niet, ik heb vaak nagedacht over afscheidsbrieven, en hoe ik daarmee de juiste persoon met de juiste woorden kon raken. maar ik heb me erover gezet en ik voel me al veel beter. ik zou wel graag 5 kilo afvallen, dan denk ik dat dat al een héél héél grote stap voorwaards zou zijn. 13-08-2010 | Naam: elise | Leeftijd: 15 | Provincie: Belgie ik was bezeten god redde meIk weet het nog goed,en als ik er nu aan terug denkt slaat de schrik me om het hart maar goed ik zal vertellen,wil het ook graag kwijt,het was woensdag28july,ik was wat ziekjes,ik dacht een koudje,maar opeens begon ik te rillen,en het duurde een paar minuten,toen kramp overal,ik werd licht in mijn hoofd,had ineen keer zoveel buikpijn gekregen,ik hoorde iemand praten,ik dacht he waaar ben je toon jezelf,hij zei ik zit in je jana,luister nu,je wilt van de pijn af he ja graag,pak die pillen ik deed wat er gezegt werd,gooide het op mijn bureau,keek er stom naar,die geest zei pak ze allemaal,vooruit je krijgt er niks van,dan ben je voor goed van de pijn af,ik slikte ze alle dertig,goedgedaan,ga nu naaar je paard,waarom om afscheid te nemen,ik verzette me,hij werd razend ik holde de straat op,wat had ik gedaan ,begon me te verzetten tegen die boze geest,en belde de alarmlijn gooide het eruit,ze kwamen,6polities ik schrok en liep de weg op bij de wei,die begrepen het niet,en ze pesten me ik keek op oh nee niet dat een ambulance nee he,niet meneer brompot ik hopen van niet,ah kijk eens onze jana je weet het wel he medische aan dachtt vragen he,wat nu weer ik zei 30 paracetamol,oei zij hij,ging hij de huisartsenpost bellen ik viel finaal door de mand,poging 6 dus ja,is goed klonk ,hij draaide zich om jkom maar jana,ik liep achterwaarts,maar had niet in de gaten dat de chauffeur achter me stond die joeg me naar voren,richting frans dus en hop voor dat ik het wist waren we op weg naar het ziekenhuis,hij zei waarom ik wilde dood piepte ik naar mijn maatje martha,aah zo jong zei hij,zonde komt goed met je,hij sprak me moet in,in het ziekenhuis werd ik verder behandeld,met tegengif en nog wat andere dingen infuus maagspoeling,bloedprikken,ik was helemaal over de zeik,alleen de verpleging acepteerde ik,maar geen familie,weet niet waarom ik wilde alleeen zijn,en moest twee dagen blijven,de psyater kwam langs,meisje toch wat is dat met jou ik zei ik weet het niet ben mezelf niet,hij zei je mag wel naar huis denk ik we zullen zien hoe het loopt,vrijdags dus thuis ik draaide finaal door,vloog tegen de muur op omhoog moest mezelf afmaken van die boze geest,ik begon me te verzetten,kon het volhouden tot dinsdag 3augustus 2010,smiddags was die geest zo sterk aanwezig,ik raakte te moe begon te huilen was radeloos,het ging niet huisarts gebeld ,stuurde de crisisdienst op mijn dak,het werd erger,dat mens viet me flink hardhandig aan,die geest van binnen kil haar,ik verzette me,zij van de crisisdienst riep nu is het genoeg jij gaat mee,ik ga de psyater bellen,en een ambulance die voert jou af,ik werd gek en gaf me over aan die geest,hij zei jana denk aan martha die werd ook met dwang afgevoerd en platgespoten dit wil je niet he,nee echt niet riep ik,dat mens was buiten ik schoot naar boven en begon in rap tempo pillen te slikken,kwam beneden dat mens alweer ik zei spottend doe maar geen moeite morgen ben ik hier niet meer,heb 30 pillen op,maar moest van die blauw ook nemen van die geest,ik verzette me op nieuw die zijn dodelijk,daar krijg je hartstilstand van,ja en klonk het ,ik rende weer naar weg naar buiten ik klom op mijn fiets en racede ervandoor,naar mijn paard liet me op de wei neer vallen,het gif begon te werken,ik werd zwakker,en ging liggen,ik was gevlucht oei oei, er ging van alles door me heen,mijn man kwam uit de stal jana wat doe jij hier,ik zei zo en zo,kom we gaan,kijken wat dat mens moet,eenmaal thuis was dat mens er nog steeds,ik schrok en rende het huis in,begon tegengif,te bereiden,het leken wel uren maar het was maar 5minuten werk,tegen paracetamolvergif dus dat was mijn redding,kom hier later op terug,toen ik er wat van gedronken had kwam de psyater binnen,ik schrok en verslikte me in mijn drankje balen,ik keek hem aan liep langs hem heen,en liet me op bank vallen hehe ik was echt moe,die psyater jana ja luisteren nu,jana je moet naar het ziekenhuis mooi niet riep ik laat me maar,die gaat er aan zo ,hoorde ik,vlug bel een ambulance,ik sprong op en strompelde naar boven naar mijn plekkie en ging op de chat zitten kletsen met mensen die ik op zelfmoord had ontmoet gewoon wat er bebeurd was en zo,keek nerveus naar buiten geen ambulance heh dacht ik ontsnappen ging niet was te zwak en daarbij die lui bewaakten het huis grrr,het leek wel een vesting,maar goed even later,jana kom joh je moet mee,gaap eat had ik een dorst,eerst wat tegengif drinken,ik zag het ja een ambulance,ik riep ik durf niet kom joh ik zette me schrap,buiten op de hof,op de stenen goeie grip,ook wel,die ambulance verpleegkundige was een vrouw ide me de eerste keer thuisbracht toen ik zo ziek was,en in elkaar storte,ze zei tegen mijn man laat maar los,kom maar meissie je kent me wel he,ik knikte liep een stukje maar zette me opnieuw schrap,omdat die lui te dicht bij kwamen,de vrouw van de ambulance zei vooruit weg jullie,kom jana ik rukte me los,maar die chauffeur versperde me de weg,ik kon een kant op,de ambulance in kom maar jana ga maar liggen kom dan ik weigerde nog steeds,die lui kwamen dichterbij ik schoot naar binnen en gaf me over,ik lag net maar werd gelijk vast gebonden,zo dat is voor elkaar,de verpleegkundige viel tegen die lui uit,jana die ken ik langer dan jullie hoor,dat krijg je ervan met opjagen,hoorde ik ik zorg nu voor haar en daarmee uit jullie blijven uit de buurt,of willen jullie haar begraven,,ze stapte in en zei rijden hee meissie je staat nu onder zicht van de ggz ik schrok,ja rustig maar,even een prik hoor,geef me je arm eens,ik was niet meer bang voor prikken,had er zoveel gehad in een week ze wreef over mijn arm en zei ze hebben je flink te pakken gehad,ik ga nou iets proberen maar jij moet rustig blijven he ,ik knikte,zij stak een infuus in mijn hand aah dat doet gemeen zeer,ze vroeg wil je dood,ik schrok en keek op,werd ik uit mijn lijden verlost?kom je kunt het zet door,je hebt zelfmoord gedachten,he ik zei ja hoe komt het zo,ik dacht na jeugd trauma of zo iets zei ik ik wist het gewoon niet,in het zieken huis trof ik een chagerijnige dokteres bah niet leuk alweer bloedprik toen alweer blijven,toen kwam de psyaterverpleegkundige jana jij weer,ik keek hem zielig aan,je gaat met mij mee,alles in me schreeuwde om nee,ik wil naar huis,mooi niet jana,zei hij,ik trok de dekens over mijn kop,hij zei dat wordt dwang het kan me niet schelen,riep ik je doet maar bel de psyater zei jhij tegen de zaalarts zon dik mens joh die lust nog wel een gehakt bal,maar goed draaide me omn en dacht bekijk het maar mijn man begon te huilen wat is er toch met haar,ze is zo anders,dan vroeger,echt een draaak nu,dat was ik ook,erg veranderd,dat mens van de crisisdienst heeft me anderhalf uur met een vergiftiging laten lopen in het ziekenhuis waren ze er op tijd bij omdat ik een autointoxicatie had,dat is een zelfvergiftiging vanhet lichaam,dat wist ik ook niet nu wel,later kwam de psyater die heb ik lekker zitten pesten daar genoot ik van,omdat het me niet kon schelen hij zei later,de ambulanceverpleegkundigevrouw had me gebeld,over dat paard of zo je had je paard nodig om beter te worden ik knikte,hij zij hop naar huis,eerst even eten zei ik,hij zei nog een keer dan ben je de mijne,denk er goed aan,ik knikte,het lukt wel,ja dat dacht ik,de volgende dag ging het weer mis,ik draaide opnieuw door,ik weer gebeld geen huisarts aanwezig crisisdienst ook niks huisartsenpost zei geef maa rwat kalmeer pillen ik riep bekijk het maar sprong op mijn fiets en race de naar de wei,naar mijn paard laili verwachte me zo voelde het,ik nam haar mee naaar de bak er stond een hek,ik zei tegen laili dat gaat nooit zonder zadel,laili keek om en dacht komt goed,ze sloeg op hol recht op dat hek af,ik bidde het lukte ik was trots op ons het ging zon 8keer goed,naderhand kwamen we ten val,in de bocht ik werd gelanceerd,kwam keihard op mijn rug en koppie terecht,laili viel ook,ik raakte bewusteloos voelde me licht worden en dreef weg,de boze geest vertrok uit mijn lichaam,mijn ziel keerde terug uit het dodenrijk,hoe het daar was echt heel eng zwarte slangen alles dood haggedissen demonen griezels boze geesten,alles was zwart en geblakerd,ik keerde terug in mijn eigen lichaam stond op en draaide me om naar mijn man en lachte naar hem jana riep hij je glanst alweer je ogen zijn niet meer donker ,je bent weer thuis,ik was weer thuis uit de dodenwereld,het leek alsof ik uit de dood was op gestaan,nu voel ik me weer de oude maar ben nog wel angstig van dit wat er gebeurd is ik weerd dus gewoon aan gezet om mezelf te vermoorden,ben wel bang dat het terug komt wat ik dan doe dat weet ik niet maar als het terug keerd is het nog zwaarder en krachtiger,ik hou het in de gaten,bedenk intussen ook wat ik er zelf aan kan doen,om de controle te houden,god bracht het paard ten val die klap redde me,was het niet gebeurd dan was ik tot wanhoop gedreven,en had mezelf weer wat aangedaan,ik heb het anders nooit gehad,zo raar allemaal,maar ik ben er nog en laili is er ook voor mij mijn beesie,ik vindt het moeilijk om erover te vertellen hier is het gelukt maar echt met iemand praten erover,dat durf ik nog niet,het is gewoon te zwaar geweest,maar nu komt het denk ik wel goed ,groetjes jana 07-08-2010 | Naam: jana | Leeftijd: 28 | Provincie: Gelderland door school gek gemaakthet begon allemaal dat ik 12 was en ik ging naar een specialen onder wijs voor kinderen wie niet zo goed konden leeren een die docente daar op school. zij iedereen dag ging zeggen dat je dom was. en dat je niet kon. een dat je niets voor niets op die school zit. een als je dat zo iederen dag hoor. ga je denken dat je dom bent. en van wat kan ik nou, niets. je vind jezelf heel dom. een om dat ik dik ben werd ik ook vaak uitgescholden ,ik dacht toen die tijd wat doe ik hier nog. ik wou op dat moment echt dood. ik kon niet meer verder. ik vond mezelf een kwaal als ik in de spiegel keek. een dacht daar heb je dat dom dik wijf. ik houden niet van me zelf. ik kon mij zelf niet laaten zie wie ik was . ik had ook pogingen gedaan om uit het leven te stappen. ik had me zelf zo veel pillen in genomen die ik maar kon vinden. maar gebeurden niets maar toen was mijn tante zeggertje geboren en ik dacht moet me zus dan later vertellen van ja je tante die wou niet verder en zo. en aan de een kan verlang ik naar om doodt te gaan. maar aan de andere kan dacht ik ik wil niet dat ik mijn tante zeggertje niet zie opgroeien. ik ben gelijk door mijn tante zeggertje weer zin in het leven gekregen. een me zelf leren kenen wie ik ben. en me laten zien aan anderen. nu denk ik van als ze wat van me zegen ik wet wel beter. vroeger kon ik me daar heel druk maken van wat anderen van me vinden. en nu heb ik zo ik ben wie ik ben een wat een ander denk of zegt moet zij wetten. 07-08-2010 | Naam: jantine | Leeftijd: 20 | Provincie: Flevoland zelfmoordToen ik een jaar of 13 was Heb ik veel aan zelfmoord gedacht door dat ik problemen thuis had ik had altijd ruzie met mijn ouders ik had ruzie op school ik had bijna overal ruzie mee toen had mijn vriend mij ook nog bedrogen na 3 maanden..zag ik mijn leven echt niet meer zitten pakte ik een voorwerp waar ik mee kon snijden deed ik meestal mijn armen over mijn benen open..Toen leerde ik een meiske kennen na een tijd kon ik haar wel vertrouwen heb ik gezegt ik met problemen zat ik uit het leven wouw zijn maar zij heeft mij zoveel geholpen ik er uit ben geraakt soms denk ik wel aan terug ik wil dood..er is niemand die om u geeft maar denk is aan uw vrienden en familie en kensen die om u geven weet je zeker je die mensen niet wilt kwetsen...Hoe hard het leven ook is probeer verder te leven ;)ookal valt het soms tegen blijf verder leven 18-07-2010 | Naam: kim... | Leeftijd: 15 | Provincie: Limburg waarom loopt het zoik ben diana dus en ik zal mijn verhaal doen ik was 13 toen de ellende echt begon pa kreeg een heeel zwaar ongeluk en hij werd door een auto geschept over de kop in coma lag hij ik schrok me kapot toen ik hem zag sinds die dag wist ik het is voorgoed voorbij die mooie jonge tijd van vooheen de dokter zei hee het komt wel goed joh nee dit niet meer hij ontwaakte na een tijd en bleef een vreemde voor me nu nog overigs hij was echt wel lief nou soms erg sjakkie maar ondanks dat was hij een wereld vader we konden de wereld aan samen ik mocht gaan studeren van hem als ik oud genoeg was ik wilde leren voor spoedarts door dat ongeluk storte mijn leven als een kaartenhuis in elkaar op mijn 13 jaar raakte ik tjysti kwijt mijn verzorgshetlander door de eigenaren ze was kapot gevreten door wormen toen is ze ingeslapen op mijn 14jaar kwam er zonder dat ik het wist een man binnen ik stond op mijn kop wat doet hij hier dacht ik mijn broer draaide eerst door hij was toen 16 of zo belande in een jeugd bende ik deed alles om hem daar uit te krijgen die bende leider was als de dood voor mij dan had je nog s hij heeft me weleens met eenmes bedreigd ik zei steek me maar neer hij deed niks dus ik ging een paar weken later stond ik op mijn moeder huilde ik dacht wat nu weer ze zij je broer zit in de gevangenis het deed me weinig hij wilde toch niet luisteren hij was weg uit huis en kwam niet meer thuis dat oordeelde de rechter wat betreft die vreemde in huis was de nieuwe vriend van ons moeder dat nooit dacht ik en pa dan riep ik ze zei daar hebben we niks meer aan denk toch eens na riep ze ze was en is nu nog steeds overspannen ik heb ergeen contact meer mee beter zo echt waar ik haat haar van mijn 14jaar tot mijn 19 jaar was het echt een hel ik vertel verder zat op een groen school kon geef goed mee maar ik bleef pa missen ik ging spijbelen ja nablijven het werd erger ik wilde niet meer was erg bang werd thuis ook regelmatig geslagen brr door mijn moeder en ben door mijn stiefvader tegende kast gegooid entoen tegen de muur dat vergeet ik nooit meer ik was mezelf niet meer naar riagg hmm heb er nooit ietsaan gehad ik werd steeds gekker door hun toen ging ik naar een dag school ik heriner mijn eerste dag nog ik werd er heen gebracht en los gelaten iedereen kwam op me af ze waren zoals ik dat vond ik fijn mijn eerste dag was echt lachen mijn klasgenoten leerden mehoe je je leraar de klas uit kon jagen ze deden hetnog voor ook onze juf krijsend de klas uit prachtig vond ik het de directeur erbij iedereen braaf en hij ging en hopla weer het zelfde liedje een jaar later ging ik over we kregen meneer van den heuvel ik was afwachtend een vreemde maar hij was speciaal hij zei komt wel goed tussen pardon hoezo je went er wel aan ik had niks gedaan en moest na blijven van hem hij zei gooit het er maar uit het was een oudere man later werd ik stapelgek op hem ik durfde nauwelijks te praten hij zei we hebben alle tijd nou alles verteld toen moest ik mee we gingen uit eten even weg van thuis heerlijk echt hij vertelde lieve diana ik wordt jou voogd ik verslikte me in een stukje zeetong wat hoorde ik maar dat was fantastisch via de rechter hij begon me te verzorgen kreeg een bijbaantje toen folders bracht goed op toen kon mezelf mooi kleden en spulletjes kopen voor mijn nieuwe verzorgshet voelde wat beter en weet je wat zo leuk iedereen was jaloers op me ik bleef vaak na bij hem dan hem ik kreeg les in van alles en nog wat ook gesprekken om mezelf op de rails tehouden tijdens de lessen haalde ik een streek uit ik wachte hij zei ik ga koffie halen ik zat voorin smeerde wat lijm op zijn stoel na een paar uur stond hij op hij zei jongens ga maar en jij diana de klas opruimen ook goed hij stond op niet alleen de stoelwas aan zijn broek geplakt oei het werkte goed hij kon zich zelf alleen bevrijden door zijn broek ui tedoen stond die daar in zijn onderbroek ik schaterde het uit diana riep hij hij zei ik fiets naar huis en jij blijft zolang hier hij moest van denbosch naar den dungen fietsen hij stond mega voor schut hij bracht me thuis naar kerkdriel dus de volgende dag was het een slag slimmer mijn vriendje ging vreemd maakt niet uit hij was lelijk en mega iritant tijdens deles een bekgevecht en meneer van den heuvel werd kwaad weet je wat ik mooi vond altijd als hij boos werd dan ging zijn snor op en neer daar moest ik altijd keihard om lachen het gevolg werd hij nog bozer en moppers dat ik kreeg ik bleef gewoon lachen weer na blijven hij diana toch mij voor schut te zetten he ja en de volgende dag bij mij thuis gesprek mijn moeder zei lust uw mischien een speculaasje hij zei dat lust ik wel ik schoot in de lach prachtig hoe hij dat zei een paar weken later op schoolkamp hij was onze groeps leider yes hij kookte ik deed de afwas we sliepen in tenten in de bossen het was in belgie in de ardennen ik het mooist vond de nacht dropping en het kano>en dat was echt een kick eerst op de bos rivier het water stroomde hard er kwam een afdaling bang sloeg de kano om brr koud hij moperen sturen joh weer op nieuw erop op het einde was een watervalletje en jahoor hup weer om we dreven af hielden onze aan de kano vast we kwamen in de stad uit de rivier de sene daar lagen we dus in niet zo best al het afval van de huizen ging er naar toe het riool dus en stinken terug op kamp de douche in het was een geweldig kamp het jaar daarop gingen we weer dit keer naar walk maar hij was onze groepsleider niet shit maar we hadden een jong stel ook tof tijdens een tocht in de bergen werdik ziek kon de groep niet bij houden ging zitten het was een tocht van 4 uur na een tijdje liep ik verder volgde hun sporen het was nat dus het ging kwam bij een mijn uit er was niemand stond een bord gevaarlijk richel ik draaide om en begon aan de terugtocht ik was alleen geen telefoon dus lopen ik sloeg het verkeerde pad in en verdwaalde het begon te schemeren er kwam een vreemde langs ik was bang en verstopte me een soort bosjesman na een tijdje zag ik onderin het goede pad dat leek op een kattepult ik stond op liep omhoog een ravijn draaide om en probeerde van de berg af te dalen ik schoof uit en kwam te van ik rolde van de berg af schaafwonden en wat kneuzingen ik was dus beneden en sloeg het gode pad in langs het ravijn wat een diepte doorlopen het werd hobelig weet je wie ik tegen kwam met een lantaarn mijn voogd oh gelukkig je bent er weer hij ging te keer uit bezorgheid dan ik ging me wassen de meiden begonnen te gillen ik zat helemaal onder het bloed nou en toen ik klaar was wilde ik naar mijn tent sluipen hij had me op gewacht laat eens zien die wonden daar gaan we iets aan doen meneer hulst erbij de ehboleraar hij verpleegde me de wonden werden schoongemaakt met sterilon aah dat brandt het is goed genezen een jaar later moest ik hoorde dat hij niet meer lang televen had longkanker ik was kapot ervan nee blijf bij me laat me niet alleen hij was getrouwd en had twee kinderen ikwas wel jaloers zoals zevelen van school op kerstavond overleed hij het toen 2001 hij gaf me een duitswoordenboek en een paardenketingtje hij zei nog mijn afscheidsbrief zit erin bewaard en hij zei ik ga je missen beloof me dat je naar een vwo school gaat en doorzet je kunt het beloof je me dat ja zei ik denk maar terug aan onze tijd ik gaf hem een kus en knuffelde hem ik huilde ja doe ik echt waar goed lieve meid treur niet ik ga naar een betere wereld nu hij keek me aan ging liggen tot ziens meisje en hij stierf ik was erbij savonds kwam de zuster een gebed doen hij is gecremeerd en uit gestrooit in de belgische ardennen op onze lievelingsplek midden in het bos ik mis hem zo na dien was er niks met me te beginnen er kwam een strenge lerares ik heb haar nooit gemoeten door haar ging het weer slecht raakte mijn baan kwijt de jeugd bescherming op mijn dak door haar maar ik vocht terug door een opleiding te doen als logistiek medewerker haalde het met 4 achten op mijn eindlijst ik wilde naar vwo mocht niet van hun ik werd razend sloeg de jeugdbescherming in elkaar inclusief die lerares begon weg telopen opgepakt door de crisisdienst daar deelde ik ook rake klappen uit een spuit kreeg ik mee als er iemand in de buurt kwam viel ik aan op een dag was ik vrij ontsnapt samen met wendy wendy werd gepakt en de volgende dag brak ze los en hup voor de trein mascha pleegde zelfmoord vanwege de drugs we waren met een groepje van zes man vijf zijn er dood ik ben er nog vraag alleen niet hoe op mijn 19 sprong ik door het raam de crisisdienst kwam eraan ik werd gek en begon te rennen ondanks het bloed ik kreeg onderdak aangeboden trok daar in bij wie een man van 49 een vrijgezel ik was behoorlijk schuw in het begin om uit de handen van de jeugdbescherming trouwden we ja wat moest ik anders hij was gek op mij en zijn famile ook zijn vader was heel lief er werd een pony gekocht een haflinger die kon ik niet de baas op een avond werd ik er afgegooid ik kon niet meer lopen dokter er bij hij zei ja rugletsel afvoeren am bulance kwam alles gekneusd de volgende dag kwam familie op bezoek we hebben die haflinger weggehaald zaterdag krijg je iets anders dat was laili een volbloedarabier een begin van een hele byzondere vriendschap laili was in het begin opstandig bracht me terug naar de kern van het leven zij was mishandeld vertrouwde niemand we haden elkaar door een soort fluisteren kwamen we tot elkaar een tijd later mocht ik op haar rug wat een draak was het bokken en steigeren met geduld wist ik haar te kalmeren we zijn allebei een vriendin verloren zij j haar stalmaatje die werd ziek koliek met een inwendige bloeding ik verloor m mijn hartsvriendin ze zit in een gesticht voor altijd er mag geen man bij ik mis haar jasmien is gecremeerd ze was ook mijn paard dat is nu twee en half jaar terug laili heeft machin als stalmaatje een lieve haflingerruin doet me weinig ik heb totaal geen zin meer nu skomt sinds een paar weken geleden ik denk zon vijf weken terug ik had pijn in mijn buik en er was iets zogenaamd niet betaald en een ruzie thuis ik kon het het niet meer hebben hij zei donder op dus ik ging koffer gepakt en hop werd onderweg niet kwam ten val op dat moment kwam de politie langs ik zei het gaat maar ik barste in huilen uit ik was dakloos hij gaf me het nummer van blijf van me lijf huis ze gingen weer hehe naderhand belde ze ja diana waar ben je ik zei uitrusten langs den dijk ze kwamen ik sprong op mark die strenge agent zei mee jij ze waren met drie man ik wilde niet vrijheid blijheid hij greep me vast en trok me mee die andere erachter in de wagen liet ik mijn koppie hangen ik was helemaal down geworden ik werd in de bak gegooid om tot rust te komen liet me op de grond zakken de twee agenten bleven er gewoon bij dat wel ze waren bezorgt zeiden ze je bent veel te mooi om snachts buiten te lopen ik ben een klein beetje tedik dat wel maar ik inderdaad een heel lief koppie na een tijdje kwamen michiel en patricia moest weer mee weer stress naar de hulpverleenster die wou me houden ik wilde niet dacht aan mijn paard nu denk ik inmiddels anders hoor ze belden sanne belden dus de politie kwam en bracht me thuis ik bleef achter hun ik was doodsbang omdat mijn man de agenten probeerde weg tejagen met schreeuwen en ik dook in een achter michiel hij rustig meisje toen naar binnen ik wilde vluchten maar ik kon niet weet niet waarom de volgende dag zei hij ik ga scheiden ik schrok deed me weinig totdat ik erg ziek werd hele zware kaakontsteking en dacht even een paar paracetamols ging wat beter ging naderhand paardrijden werd niet goed black out gekregen ik dat dat komt door dat uithongeren van me ik viel keihard en ben bewusteloos geweest voelde in me zak teleffon 112 gebeld adres gezegt en wat er gebeurd was toen moet ik opnieuw buiten bewust zijn zijn geraakt ik herinner me nog alleen dat laili mijn paard tegen me aan kwam liggen volbloedarabieren zijn heel trouw en houden echt van hun baasje de hulp verlening vertelde later toen ik bij kwam dat laili was opgestaan en dreigend op hun was afgekomen en vervolgens de kont naar hun toedraaide om me te beschermen met de zweep hebben ze haar weggejaagd toen ik bij kwam zat de ambulanceverpleegkundige naast me laili gaf hem een duw en hij viel bovenop mij de politie pakte haar en zadelde haar af en zette haar bij de andere paarden ik werd afgevoerd en laili maar hineken in de ambulance kreeg ik een flinke prik een spierontspanner ik had zoveel pijn en lach niet stil en bloed afname dat voelde ik ook goed als ze bij mij bloed af willen nemem moeten ze me echt vastbinden en in het ziekenhuis had ik alles gekneusd en staartbeen gescheurd en een hersenschudding zon pijn de volgende ik wilde niks van pijn stillers weten zondag de volgende dag werd ik wakker met extreme pijn in mijn buik en hoofd en kaak begon pillen te slikken ging niet over hup 10 naproxen toen zes asperines en s'avonds tien paracetamol de volgende dag huisarts erbij bloeddruk en hartslag waren hoog op rust na een onderzoek ik kwam er achter dat je door die troep te slikken dat je er erg rustig van wordt maar ook ziekjes een vriend gaf me tegen gif dat is acecysteine bruis 600 tegen leverschade en het ergste moets nog komen krampen overal pijn extreme kramp het leek wel of ik tussen een bankschroef zat die aan gedraaid werd sinds gisterentwee weken later dus draaide ik dus door weer 18 paracetamol hank die kwam op bezoek hij studeert geneeskunde voor zichzelf hij zag dat ik over de zeik was lege strips van pillen op mijn bed hijgreep me vast en liet me overgeven belde een dokteren gaf me acetyceine 2stukjs zo zei hij dat zal je leren dokter erbij bloeddruk te hoog lichte paracetamol vergiftiging tegengif twee keer per dag en maag tabletten ze is niet gelukkig zij hij hij keek me aan de tweede keer al he intotaal 53 pillen in 3weken tijd je vermoord jezelf nog het deed me niks ik was temoe nou is mijn man poeslief krijg alles voor elkaar hij heeft een nieuwe rijuitrusting voor me gekocht kan het nog gekker de volgende keer zie ik wel wat ik dan weer uithaal zo zie je maar weer met beide pootjes weer op de grond ben allen nog flink duizelig nu gaat het wel weer maar voor hoelang ik heb inmiddels mezelf aangemld voor vwo zodra ik beter ben begin ik ermee zoals meneer v wilde het je moet weten ik ben hem erg dankbaar en vergeten zal ik hem nooit wat er ook gebeurd dankzij hem ben ik er nog hebben jullie ook zon probleem je mag me bellen ik weet hoe jullie je voelen kan een luisterend oor bieden en een oplossing geven diana 08-07-2010 | Naam: diana | Leeftijd: 26 | Provincie: Gelderland CrawlingIk ben een jongen van 18 keb vroeger veel last gehad van psychoses en depresies na lange tyd van schrik verdriet angst was ik het allemaal beu school vrienden familie en zag maar een oplosing zelfmoord ik heb een over dosis medicatie genomen een tyd later wier ik wakker op het spoed en nu na veel hulp en behandelingen heb ik geleerd om over mijn pijn te praten het is wel elke dag vechten tegen die gedachten maar beetje by beetje komt het allemaal in orde 20-06-2010 | Naam: Jeroen | Leeftijd: 18 | Provincie: Belgie Ik was er klaar voorIn december 2007 werd ik opgenomen in de jeugdpsychiatrie, toen was ik 13 jaar. De school had mij daarheen gestuurd omdat ik drugsproblemen had, depressief was en zelfmoordneigingen had… Die 6 weken leken wel een jaar te duren. Ik voelde mij daar niet goed nuja, nergens nog… Ik verloor heel wat ‘vrienden’ die periode en moest een oude gebeurtenis weer helemaal gaan oprakelen. . . Nog geen half jaar later begint alles opnieuw. Ik raak terug aan de drugs en zie het allemaal niet meer zitten. Zo gaat het een hele tijd door, tot mijn omgeving er genoeg van krijgt en ik terug met een psychologe moet gaan praten. Eens het 5de middelbaar bereikt krijg ik last van een soort aanvallen. Het begint met ongecontroleerd trillen en wazig zien, daarna verkrampen mijn spieren. Vaak ga ik helemaal weg en herinner mij achteraf enkel stukken van wat gebeurde tijdens de aanval. Volgens de psychiater is dit allemaal fake, omdat de EEG-test niks aanduidt. De psychologe denkt aan dissociatie, maar het zou evengoed een conversiestoornis kunnen zijn. Die onzekerheid over wat ik nu eigenlijk heb, maakt mij kapot. De school doet hier enorm moeilijk over en ik moet steeds naar huis toe als ik weer eens een aanval doe. . . Ik probeer het mij niet aan te trekken, ik weet zelf de waarheid en dat is voor mij genoeg! Maar dat is het helemaal niet… Ik ben geen leugenaar en wil ook niet dat mensen mij hiervoor gaan zien… M’n vrienden steunen mij door dik en dun, maar er duiken steeds meer problemen op. In een korte periode verlies ik m’n grootouders aan kanker. En twee goede vrienden en m’n beste vriend aan zelfmoord. Steeds vaker denk ik weer aan dood zijn, bij Anthony zijn… Ik ben geen goede vriendin geweest anders zou m’n beste vriend geen eind aan z’n leven maken!! Ik voel mezelf niet meer, ik lijk te leven in een droom. Ik zie mensen plezier hebben maar ik kan er niet bij. Ik schrijf teksten die steeds weer meer over de dood gaan. En de dagelijkse sleur wordt teveel. Ik voel me steeds meer aangetrokken tot meisjes en kan daar moeilijk mee omgaan. Wat zullen anderen denken? Zullen ze mij anders bekijken of veroordelen? Op school gaat het niet goed en m’n concentratie verzwakt… Ik denk alleen nog aan Anthony… en dood zijn. Ik plan m’n laatste dag: Ik luisterde de ganse laatste dag naar hetzelfde liedje. Een liedje dat voor mij op toepassing was. Ik was klaar om de stap te zetten naar het onbekende. Het onbekende waar Anthony, Kevin, Oma, maraine, parain en Mathieu ook al terechtgekomen waren. Ik hoefde enkel nog met de doos pillen naar boven te glippen en een flesje water klaar te zetten. Goede en slechte herinneringen raasden als een sneltrein door m’n hoofd. Al waren de slechte in de meerderheid… Nu wist ik het zeker, ik hoorde hier niet te zijn. De gedachte dat er nooit meer een morgen zou zijn voelde raar aan. Ik zag m’n gezicht voor de laatste keer in het beeldscherm van de laptop. Langzaam probeerde ik deze aan te raken, een gezicht dat niet eens van mij leek te zijn. Mama riep: Komen eten! Het kwam in mij op dat dit de laatste keer zou zijn dat ik aan tafel zou zitten, op deze stoel, met deze mensen. Ik voelde mij erg schuldig, maar iets in mij vertelde dat ik moest weggaan. Alles zou beter zijn zonder mij. Aan tafel werd er veel gezegd. Toch had ik het gevoel dat er alleen lippen bewogen en alles alleen in de verte verstaanbaar gemaakt werd. Ik kon alleen maar denken aan de plek waar ik mij morgen zou bevinden. Vele vragen zwierven rond in m’n gedachten. Ik stelde mezelf gerust door te denken aan hoe erg ik dit wel wou. Ik dacht niet na over hoe m’n vrienden zich wel eens zouden kunnen voelen, neen ik dacht alleen aan mezelf en het feit dat ik niet meer verder wou. Na het eten ging ik mijn laatste sigaret roken. Niet veel later was het moment aangebroken, ik moest onopgemerkt de doos pillen uit m’n boekentas halen en er zo snel mogelijk mee naar boven zien te geraken. Dit voelde zo goed. M’n laatste uur was aangebroken. Ik verstopte de pillen in m’n nachtkastje en ging rustig op m’n bed liggen. Ik schreef een briefje: ‘Ik ben geen leugenaar, wel een egoïst’ en verstopte dit onder mijn toetsenbord. M’n einde kwam langzaam aan dichterbij en dat en dat zorgde voor een vrij gevoel, gesuis in m’n oren en … tranen. Nu kun je niet meer terug, waren woorden die steeds in m’n binnenste herhaald werden. Ik ging ‘slapen’ en bereidde m’n zelfmoord voor. Maar niet alles liep gepland. Anders zou ik dit verhaal nooit in de verleden tijd neerpennen. Mama, die anders nooit meer m’n kamer binnenkwam had blijkbaar één of andere ingeving dat er iets mis was. Opeens stond ze daar in m’n kamer. Ik schrok! Ze vroeg me wat er aan de hand was en waarom ik water bij mij staan had. De tabletjes waar de pillen inzaten kraakten telkens ik mij verlegde in mijn bed. Mama vroeg me wat ik verstopte onder mijn lakens en gooide deze van mij af. Ze zag de pillen liggen en begon te huilen. Ik deed hetzelfde. Ik probeerde haar te troosten door haar te zeggen dat ik alleen wou slapen. Ik ging deze pillen echt niet allemaal genomen hebben, maakte ik haar wijs. De realiteit was echter anders… ’s Anderendaags bleef ik thuis van stage. Ik voelde mij down. Was alles gelopen zoals plan dan had ik daar hoogstwaarschijnlijk niet eens meer gezeten. Mama had blijkbaar m’n beste vriendin gesmst om te zeggen wat er gebeurd was. Ik kreeg opeens een sms van haar en begon te huilen toen ik het las. Ze vertelde mij hoeveel ik wel voor haar beteken en dat ze het niet eens zou redden zonder mij. Dat deed pijn, ongelofelijk veel pijn… Maar voor haar ging het nog meer pijn gedaan hebben, als ik er niet meer mocht geweest zijn… Vandaag de dag loop ik nog dikwijls met zelfmoordneigingen rond. Sommige dagen zijn die neigingen echt heel groot, zoals vandaag. Om eerlijk te zijn ben ik soms bang voor mezelf, als ik weer eens in een dip zit dat ik niet zal instaan voor mijn daden… Op dat vlak kan ik echt heel egoïstisch zijn, wanneer ik met zelfmoordgedachten rond loop, kan niets of niemand mij nog iets schelen. Omdat ik dan denk dat het toch allemaal beter zou zijn zonder mij. Ik hoop dat dit ooit verdwijnt en ik ooit echt zal kunnen genieten van mijn leven. 14-06-2010 | Naam: Shanna | Leeftijd: 17 | Provincie: Belgie dit kan niet meer!ik ben 12 bijna 13 (over een jaar in januari ;)) ik ben een van de stoerste alles heb ik nu totdat ik verliefd werd op iemand toen ik wouw het vertellen heeft nick (eerst men beste vriend nu een vijand) het al vertelt met een hoge toon zodat ze me niet wouw toen ik hoorde dat ik lelijk en te groot (180cm) was verscheurde me hart in duizende stukken ik dacht alleen nog maar aan zelfmoord en iets anders (kweet niet meer wat) toen wouw ik direckt naar de eetzaal een mes gaan halen en me de keel doorsteken zodat het gevoel weg is maar dat wouw ik niet echt want dan zou ik haar dat gevoel geven en zou ze het ook doen toen ik in de rij ging gaan staan met een andere vriend van me ging ze zover mogelijk van me gaan staan (don't know why) toen we in het zwembad waren was dit me kans om me te laten verdrinken maar het ging niet ik kon het niet ik was te bang toen ging ik wat in het water wachten op haar toen ze aankwam keek ze express de andere kant uit toen de tijd weg was ging ik weer in de rij staan toen ging naar het coole clubje ze zeiden dat ik er niet mee in mocht want ze wouwden ook geen problemen deed me nog meer verdriet nu heb ik nog maar 3 vrienden ik kan er niet meer met verder ik kon niets vertellen hoe ik me voelde want ik ben een gesloten karakter toen ik naar de school weer was ging het nog meer fout ik begon deppresief te raken tegn mezelf en tegn andere! verdrietig voelde ik me ook maar liet niets tonen maar in mijn hart wel toen in de bus ging nog alles slechter ik begon meer en meer deppresiefer te raken gelukkig kon ik me kalmeren met dit liedje: ijskoud eenzaam en ijskoud zelfmoord nu is het zondag ik weet niet wat er verder zal gebeuren als er nog ergere dingen gebeuren P E A C E alstublieft laat dit stoppen 13-06-2010 | Naam: jori | Leeftijd: 12 | Provincie: Belgie |
|