 |
|
|
||
|
||||
 Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe heb je leven leren waarderen? Hoe ben je uit de put gekomen?  zelfmoord ik ben een meisj vn 18 ik ben vn belgie en omda ik bang ben men verhaal op een belgische site te zette ben ik blij dees gevonden te hebbe. ik ben 2jaar geleden aangerand en ik voelde me zo slecht da ik dagt dak er nooit meer uit zou komen. na een jaar leerde ik een super jongen kenne aleja voor mij tot hij me gebruikte voor de sex.... ik was kapot et was men eerste keer want die aanranding was alleen maar slagen en andere dinge... na een tijdje lieten men 2beste vriendinnen me vallen voor die gast die leugens was gaan vertellen die totaal ni waar waren!! ik had erna een jonge leren kennen en ik hield en hou vn em ma na een maand dumpte hy mij het is nu 2weken geleden en hy heeft al een week een nieuw vriendin... ik ben nog nooit egt gelukige geweest en ask da was gebeurde er zoiet ik heb vorige week op het punt gestaan iet te doen ma heb et tog ni gdn ma die gedagte spoke nog door men kop kweetni wa ik moet doen jullie zijn de eerste die alles wete ik ben blij dak men verhaal kwijt kon xxx 11-06-2010 | Naam: sofia | Leeftijd: 18 | Provincie: Belgie kom opik heb op mijn 16e geprobeerd zelfmoord te plegen zag het niet meer zitten veel problemen thuis een vriend die mij bedroog, presteerde slecht op school nu 30 jaar later ben ik blij dat dit niet gelukt is ben rond mijn 25e getrouwd, probleem huwelijk, slachtoffer geweld, oudste dochter misbruikt door ex heb me ondanks alles door alles heen geslagen, gedacht ben niet de enigste ben van 0 af opnieuw begonnen,had niets alleen wat kleren en mijn 2 kanjers van dochters 8 jaar geleden hertrouwd met een lieve man die een stille is zegt weining en ik zit veel alleen, maar heb 2 mooie lieve meiden die me ontzettend gelukkig maken ben nog steeds schulden van ex aan het afbetalen van mijn salaris, zit zelf in schuldhulp en moet het met heel weinig doen maar gelukkig ben ik wel, fier als ik van die 50 euro per week weer een hele week eten op tafel kan zetten, als ikde meiden zie lachen als ik een koopje ergens gevonden heb als we gezamelijk met nieuwe echtgenoot aan tafel zitten en keuvelen over ditjes aan datjes moeder is opgegeven(kanker) en dan denk ik wel eens zou ik mee gaan maar nee, ik moet verder vechten want ik heb geluk een dak boven mijn hoofd, warmte van kachel en gezin, eten, drinken en 2 lachende meiden dus gewoon door gaan en je een doel voor ogen stellen en als je echt wilt(en iedereen wilt wel maar denkt het lukt me toch niet) kom je erwel je staat niet alleen, in gedachten ben ik bij eenieder die het zo moeilijk heeft als ik heb en gehad heb 09-06-2010 | Naam: patricia | Leeftijd: 46 | Provincie: Belgie Ik wil niet meer....Ik ben naar Nederland gekomen om 2001 voor een relatie, mijn ex-man heeft 8 jaar samem met zijn familie geloogen dat hij manies depressieve was, ik had geen leven mijn leven was voor hem zoeg. Nu hij is met andere vrouw, die hij zelfde heeft op internet gewoonde, hij is NIET ZIEK, een deze vrouw is al 6 maanden zwager , hoe kan dat now?? Ik ziet helemaa in de waarde want ik houd van hem,leven heeft geen zinmeer ik wil verder maar ik kan niet meer help!!!!!! 06-06-2010 | Naam: Maria | Leeftijd: 43 | Provincie: Gelderland prbeer te vechten!ik had pillen ingenomen voor dat ik niks meer voelde en rust wilde in me hoofd!!!die rust had,3 uur in het ziekenhuis gezeten wat ik zelf niet meer weet!!maar nu de gevolgdagen...t is nu 2 weken gelden gebeurd en ik zelf moet er mee leren leven,krijg goede hulp al snel,en dan hopen dat die rust er komt alleen op een gezonde manier!dus mensen vecht!!als je weet waarvoor je moet vechten!!ik vecht,voor mezelf terugte vvinden,en alsnog gelukkig te worden,samen met me vriend!maar eerst kijken waardoor ik moeilijk kan vechten,ze gaan verder kijken wat er met me is!!iedereen succses in dit leven! 27-05-2010 | Naam: daisy zwaans | Leeftijd: 29 | Provincie: Noord-Brabant Hoe oud moet een mens worden?Ik ben somber, alleen en geïsoleerd. Ik doe er van alles aan, maar niets maakt me blij. Tot overmaat van ramp ben ik in een verzorgingshuis gaan eten, omdat ik zelf niet meer tot maal,tijden klaarmaken kwam. Daar zie ik dan mijn voorland. Wil men de crisis aanpakken, denk ik zo, laat dan al die mensen die liever morgen niet meer wakker willen worden, tegen hun zin in elke dag weer door moeten komen, een zalig einde gunnen. Dat zal behoorlijk kostenbesparend zijn en heel veel leed verzachten. Het is maar een gedachte die zich aan mij opdringt dagelijks wanneer ik daar eet. Mijn Opoe moest worden opgenomen in een verpleeghuis, ze zei tegen mij: "je denkt toch niet dat ik hier tussen die krukken lang zal blijven" Opoe heeft 3 weken niet gegeten en gedronken (89jr.) en is ingeslapen.Hadden die 3 weken haar niet bespaard kunnen blijven? Laat mensen toch zelf kiezen wanneer het genoeg is geweest! Je vraagt er toch ook niet om om geboren te worden. Ik heb soms ook wel het gevoel van "wat kan er nu nog leuk worden" Problemen met gezondheid, 65 en de zijlijn staan. Kinderverjaardagen die alleen met vrienden/buren en van hun leeftijd praten..Ik ben me rotgeschrokken van de site over zelfmoord van die jonge mensen. Wordt een mens geboren met een depressie? Sommigen zijn niet kapot te krijgen, altijd een opgewekt humeur, daar kan ik jaloers op zijn. Ik ben niet altijd somber, tel ook mijn zegeningen, maar vind dat die aardkloot het bijzonder onaardig verdeelt, tussen arm en rijk b.v. Oorlog, en over vrede zullen we het helemaal maar niet hebben. Ik heb veel jaren gewijd aan hulp aan mensen met kanker en afasie als kreatief therapeute, in diverse ziekenhuizen. Ik vind dat ik daarmee een voorbeeld gaf aan de manier waarop je er vóór elkaar kunt zijn i.p.v.tègen elkaar. Nu alweer 5 jaar thuis werk ik me rot om elke dag in te vullen op een manier waarop ik dan voldoening kan vinden. Moeizaam, heel moeizaam. Soms denk ik ook wel, de dood is toch een heel rustig idee. Maar ik ben wel geschrokken van een site over zelfmoord van hele jonge mensen! Toen was mijn gelukdsgevoel nog "heel gewöon" 27-05-2010 | Naam: Zierikzee | Leeftijd: 65 | Provincie: Noord-Holland Je kan het!Dag lieve mensen. mijn verhaal is niet zo boeiend. ik heb misschien niet echt aan zelfmoord gedacht, maar in die richting. nee , ook niet, het is anders. soms voel ik me alleen en dan vraag ik me af, waarom zou ik me alleen voelen, mijn ouders houden ontzettend veel van me, en dat zeggen ze ook iedere dag. ik heb een super lieve broer en de beste vriendinnen die je maar kan wensen. soms moet je gewoon in je stoel gaan zitten en voelen hoe je stoel zit. hoe lekker zacht hij is of lekker hij eigenlijk zit. sommige mensen vinden het, het einde van de wereld als het met hun vriendje of vriendinnetje uitgaat, ontslagen word, iemand overlijd die je dierbaar is... mensen komen en gaan. als die ene jongen of meisje je niet zitten moet je denken dat het hún schuld is! jij bent super leuk en dat hebben ze gewoon niet door, iedereen is speciaal op zijn of haar manier. als je ontslagen wordt dan weet je meteen dat dit misschien niet helemaal is als je had verwacht, mijn spreekwoord is altijd: Alles kan!, niets moet. stel iemand dierbaar overlijdt, en jij denkt aan zelfmoord. denk je nou echt dat die gene dat van jou wil. zij willen dat je verder gaat metje leven, waarschijnlijk dat je net zo goed en blij was als toen jullie samen waren. 22-05-2010 | Naam: iemand die je wil helpen, Alles kan, niets moet! | Leeftijd: 17 | Provincie: Noord-Holland overdosisEen paar dagen geleden zag ik het allemaal niet meer zitten, ik heb weinig vriendinnen en geen vriend. Het was toen die dag ook slecht gegaan op school. Er werd over me geroddeld en ik was er echt kapot van. 's Avonds was mijn moeder werken en m'n broertje en zusje sliepen nog. Ik dacht aan zelfmoord door pillen en ik wist dat ik nog ergens pillen had liggen. Ik ben 7 weken geleden geopereerd aan myn knie (voorste kruisband was afgescheurd) en ik had na de operatie pijnstillers gekregen. Het waren Tramadol pillen. Ik heb het doosje gepakt en heb alle pillen die er nog in zaten uit het doosje gehaald, water gepakt en alle 13 pillen in mn mond gestopt en in 1x doorgeslikt. Ik werd daarna misselijk en spuugde de pillen bijna uit, maar ik wilde ze in m'n mond houden. Ik werd daarna heeel duizelig. Kon amper op m'n benen staan, ook heel slaperig. Ik was bijna in slaap gevallen. Ik dacht dat ik in mijn slaap wel dood zou gaan en het dus niet zou merken. Mijn moeder kwam terug van haar werk (zo'n 2 uur later) en ik deed net alsof er niks aan de hand was en was helemaal vrolijk enzo. Toen ging ik slapen. Ik sliep echt in een keer. Ik dacht toen na over mijn begrafenis en wie me allemaal zal missen hoe mijn moeder zou schrikken enz. Toen was ik best verdrietig dat ik het gedaan had, maar ik had toch het gevoel alsof het beter was. Ik werd die nacht wel bijna om het uur wakker en dacht heel de tijd ; dit zijn mijn laatste uren, maar ik werd de ochtend erna gewoon wakker. Ik hoorde de wekker gewoon.Wel was ik heel licht in mn hoofd en nog duizeliger dan de avond ervoor. Mijn moeder kwam me wakker maken en schudde me wakker. Ik voelde dat helemaal niet, echt heel raar. Toen ze naar mn ogen ging kijken en mn oogleden omhoogdeed merkte ik het wel. Ik begon toen een beetje te hyperventileren en vertelde haar dat ik iets doms had gedaan. Ik had te veel pillen ingenomen. Ze werd eerst heel boos, maar later vond ze het heel erg en voelde ze zich schuldig. Daardoor had ik er ook deels spijt van. Ik ging die dag gewoon naar school en dacht er nog veeel over na. Ik schaamde me wel een beetje en ik dacht waarom leef ik nu nog. Ik ben naar de dokter geweest en die heeft me doorgestuurd naar een psycholoog. Ik hoop dat dit helpt en dat ik me hierdoor beter ga voelen. Voor iedereen die van plan is zelfmoord te plegen wil ik meegeven doe het niet en praat asjeblieft met iemand! 25-04-2010 | Naam: Danielle | Leeftijd: 17 | Provincie: Zuid-Holland plotshet begon in toen de kerstvakantie begon toen was mijn ware liefde :s verongelukt ik was er kapot van en ik zag het toen al niet meer zittn en na 1 maand pleegt men bestie zelfmoord ik was daar echt kapot van en dan op 6 april ;s heeft mijn vriendin zmpoging gedaan xs waarvan ik haar leven heb gered maar ik ben nu nog dieper in de put gezakt en heb het egt moeilijk om nog positief te denken .. 25-04-2010 | Naam: sabrina | Leeftijd: 14 | Provincie: Belgie van de andere kant...Ik hoop dat ik met mijn verhaal hier op deze site ten eerste mijn ei kwijt kan raken maar ook mensen kan laten inzien hoe het is voor de mensen die iemand kennen die een zelfmoord poging heeft gepleegd die wel of niet is gelukt. Zelf ben ik een jongen van 19 jaar en woon nog thuis bij mijn ouders, nu gaat het daar ook niet echt vlekkeloos aan toe en heb ik vaak strijd met mijn pa over mijn toekomst. En ben ik zelf ook niet de meest gemakkelijke jongen die er rond loopt. Maar toen tijdens een sporttoernooi leerden ik een meisje kennen genaamd E. Al snel begon het te klikken en ging ik vaker bij haar langs in Noord-brabant waar ze woont. Dit is allemaal in december 2009. We haddne net kerst gevierd met mijn ouders en lagen in bed en toen vertelde ze mij dat ze vroeger seksueel is misbruikt door haar vader maar zich dat niet echt kan herinneren omdat ze nog jong was, maar ook dat haar oom zelfmoord had gepleegd en dat ze dat totaal niet kon begrijpen waarom hij dat deed want ze kon altijd heel goed met hem opschieten en speelde vaak met hem toen ze klein was hij kwam haar altijd instoppen, kortom ze zag hem eigenlijk als haar vader. Daarnaast vertelde ze ook dat ze aan automulatie deed ( zichzelf snijden dus ) en ik schrok daar wel van want mijn vorige vriendinnen uit het verleden deden dit ook en daar ging ik heel slecht mee om ging er eerder zelf aan kapot omdat ik hen probeerde te helpen maar dat niet lukte. Maar om terug te komen op mijn huidige vriendin E deze is dus gestopt met snijden omdat ik dat graag wilde dat ze het deed maar zelf zag ze het niet echt als een probleem. en thuis ging het bij haar niet zo goed er aan toe, haar moeder is depressief, har jongere zusje gaat met verkeerde vrienden om die dagelijks harddrugs gebruiken of in het weekend zo is dat zusje dat ook een paar keer gaan doen, en daar kwam E dus achter en vertelde het na een tijdje in een grote ruzie met haar tegen haar moeder dad ze drugs gebruikte maar ok dat ze zichzelf had gesneden, maar achter die moeder ging ervanuit dat het maar om 1 keer ging. Die zelfde avond zei het zusje tegen E dat ze haar haatte en nooit meer wilde spreken. Nu is mijn vriendin zo'n iemand die zich snel zulke dingen aantrekt en ook enigzins de verantwoordelijkheid van haar zusje opzich neemt voor haar acties wat niet hoort maar goed. Toen bedacht ze dat ze niet meer zin had in het leven en nam ze 20 paracetamol tabletten in en ging slapen in de hoop dat ze nooit meer wakker zou worden. Ten slotte sprak ik haar dus de dag erna en zei ze dat alles goed was maar dat ze beetje ziek was omdat ze de dag ervoor iets te veel paracetamol had ingenomen tegen haar hoofdpijn. Dit was dus op woensdag uit eindelijk is ze die zondag 1e paasdag opgenomen in het ziekenhuis voor deze poging en kwam ze pas er achter dat er veel mensen zijn die om haar geven. Maar daarintegen is ze eigenlijk mij nu wel kwijt geraakt want bij die poging is er iets in mij gestorven. ik kwam er pas met pasen achter en ben toen ook die week die er op volgde bij haar gebleven in het ziekenhuis om haar te ondersteunen maar in die tijd heeft ze nooit veel los gelaten over wat ze heeft gedaan en waarom. Zo wilde ze in het begin ook geen hulp zoeken zoals de ggz of iets dergelijks want ze voelde zich wel goed en ging het wel in haar eentje oplossen. maar hoe kant dat als je poging pas aan het ligt komt als je na een avondje stappen niet eens meer precies weet hoeveel alcohol je ophebt en de dag erna de hele tijd loopt te kotsen en je nierfunctie er bijna mees was opgehouden en het dan verteld dat het misschien daar aan kan liggen? want als dit niet was gebeurd had ze het ook niet verteld. kortom wat ik dus wil vertellen is dat als je een poging doet en je bent uiteindelijk overleden maar ook als je niet overlijd je beschadigd altijd mensen die om je geven terwijl je eerst niet ziet dat die er zijn totdat er iets ergs gebeurd en ze naast je staan om je helpen op te staan, maar vergeet niet dat je soms mensen met zo'n actie heel vele pijn doet en ze daardoor alsnog kwijt bent omdat ze er niet mee kunnen omgaan en wat doe je dan want je dacht eerst dat ze er niet waren en nu weet je pas wat je mist dus mijn advies, praat er over met mensen ga desnoods naar een psychiater of zeg het tegen vrienden die je ermee vertrouwd en ga er aan werken of je ouders want die zullen je altijd steunen als ze van je houden en jij van hen 22-04-2010 | Naam: j | Leeftijd: 19 | Provincie: Zuid-Holland Vader van 2 dochters en leuk leven?Hallo, Heb tot nu toe altijd leuk leven gehad, leuk huis leuke kinderen leuke hobby's. Totdat ,mijn vrouw vreemd ging en dit moest gebruiken als start om mijn leven te ruineren en mij weg te pesten.Ik die altijd stevig in zijn schoenen stond kreeg zulke donkere gedachten dat ik aan zelfdoding ging denken.Zelfs hulp gezocht bij eerste lijn psychologe om beter te communiceren en gevoelens onder woorden te brengen. Wat voor mij al een hele stap was, heb ik toch 2e paasdag 's avonds gepoogd mijn leven te beëindigen met overdosis medicijnen en alcohol als versterker. Toch zelf nog 112 gebeld en daarna weer meer ingenomen, gered door ziekenhuis en ambulance.Ben helaas nog steeds niet verschoond van zware gedachten omdat scheiding nu in gang is gezet en dit zeer zeker niet bijdraagt in het alles. Ga toch weer hulp zoeken omdat ik nu pas zie wat voor verdriet je aanricht en wie er allemaal echt om je geven. Ik begrijp nu de mensen beter die een (wel of niet ) geslaagde poging hebben gedaan, dat je echt geen psychiatrisch geval hoeft te zijn om zo ver te komen. Soms wordt je door het moment gedreven. Maar probeer het leven zonnig in te zien, ook al gaat dat voor mij nog steeds moeilijk. 15-04-2010 | Naam: t. | Leeftijd: 47 | Provincie: anders |