 |
|
|
||
|
||||
 Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe heb je leven leren waarderen? Hoe ben je uit de put gekomen?  11 jan tegen 13 april nu 11 jan 2010 belande ik in het ziekenhuis met een grote dosis tabletten in mij om op die manier uit het leven te stappen. Was een veraden vrouw,mijn gezin ging langzaam kapot door andere en zag het niet meer zitten. Hulpinstanties werden ingeschakeld,mocht 1x in de 2 wkn komen praten, en voelde me tijdenlamg beroerd. Nu is het 13 april 2010,de zon schijnt en ik voel me een heel ander mens. Gisteren in overeenkomst alle hulp afgesloten en mag het alleen gaan proberen met mijn gezin. Voel me top,beter dan tijden nu dat het zonnetje schijnt. Dit doet me veel goed merk ik,en bemerkte dat ik niet meer negatief kijk naar dingen,weer kan lachen en zelfs de gedachte heb BLIJ te zijn dat ik leef. 13-04-2010 | Naam: Maria Louise | Leeftijd: 36 | Provincie: Flevoland 3x kanker, hoe moet ik verder???Vandaag zie ik het weer niet zitten, mijn eerste vrouw stierf op 23 juni'98, mijn 2e vrouw op 23 mrt 2010, maar ik heb geen kinderen en dus ook geen kleinkinderen, familie is of overleden, of weinig of geen contact, ik kan die verschrikkelijke moordende eenzaamheid niet meer aan, heb zelf prostaatkanker, 35 bestralingen gehad, eerste controle op 29 april a.s., ja ik verlang naar mijn dood, zie geen enkel lichtpuntje meer, alle fut is er uit, ,ik ben een man die niet zonder de warmte van een lieve v rouw kan, alles is zo kou en mkil, niemand meer in huis , ik mis en vrouw, om tegen tge praten, een knuffel, een welte rusten, een goede morgen een smakelijk eten, kortom een vrouw om tegen aan te kijken weer samen te zijn, al was het maar s'avonds en in de weekende,,ben bijna 75 jaar, hoe lang moet ik die eenzaamheid nog verfragen, wie o wie helpt mij? 13-04-2010 | Naam: H. | Leeftijd: 74 | Provincie: Noord-Brabant zelfmoordIk zat op me 14 heel erg in de knoei met mezelf ik Wist niet meer wat ik moest doen met me leven. Dit kwam door de dingen die er waren gebeurt en De mensen om me heen. Het leek wel alsof ik niemand Meer had die om me gaf en die me gelukkig wilden zien Ik had geen zin meer in het leven en wilde dood Dus ik heb toen me ouders weg waren eerst heel me lichaam Gescaaft met een mesje en toen zag ik heel erg veel asperines lichen In de keuken en een fles alchol ik heb de fles alchol met de aspereines ingenomen De volgende avond had ik heel erg last van me buik en moest overgeven Me ouders zagen toen dat er heel veel asperines inzaten En toen moest ik het aan me moeder verttellen wat ik heb gedaan Me moeder heeft me gelijk gereden naar het ziekenhuis Ik had heel erg last van me lever en me darmen. Soms denk ik nog vaak aan zelfmoord plegen maar ik Ben blij dat het niet is gebeurrt die dag maar vaak wil ik weg van deze wereld . 03-04-2010 | Naam: melissa | Leeftijd: 15 | Provincie: Zuid-Holland ik durfde het niet.Vorig jaar ik werd echt heel erg gepest. Ik voelde me vaak depressief en verdrietig. Ik had geen vriend of wat dan ook(nu wel). Ik had alleen een hele goede vriendin van me Anouk. Ik heb altijd ruzie met mijn ouders,altijd. Ik spreek altijd tegen, en ik haat als ze gelijk hebben of als ze denken dat ze baas over me zijn, terwijl ik best groot genoeg ben om voor mezelf te gaan bepalen . Telkens als me even echt niet goed voel en depressief ben, ga ik naar me kamer en kijk op internet voor manieren voor zelfmoord. Maar zodra ik denk dat ik een goede manier heb gevonden, denk ik. Ik doe mijn ouders er verdriet mee, mijn vriendin anouk en nog wel meer mensjes. Dus mensen; Als je het van plan bent om het te doen. Bedenk wat er nog allemaal kan gebeuren. Wat voor leuke dingen je nog kunt doen als je het niet zelfmoord pleegt. Dat het heus wel goed komt. Dat er heus wel iemand komt die echt veel om je geeft. x 30-03-2010 | Naam: C. | Leeftijd: 13 | Provincie: Utrecht Ommekeer in het leven!Mijn verhaal over de periode van zelfmoord, haat en nijd. Ik ben een jongen van nu 27 jaar. Mijn lichaam wilde al een aantal jaren niet meer. Ik zat iedere week wel weer in het ziekenhuis voor tests en onderzoeken. Waaruit uiteindelijk bleek dat ik botontkalking had. Normaliter krijgen vrouwen in de 80 hier last van! Ook kreeg ik te horen dat ik artrose had. Dit is een zijtak van het welbekende reuma. Voornamelijk in mijn knieën. Daarbij, heb ik ook slijtage in mijn gewrichten. Dus je kunt je wel voorstellen dat ik iedere dag met veel pijn moet handelen. Een jaar of 3 geleden ging ik samen wonen met mijn vriendin (toen, nu mijn vrouw). Het ging slechter met mij en slechter. Vroeger werd ik al nooit begrepen, en was ik altijd al de boosdoener! Mijn ouders hebben heel veel gesprekken gehad op school voorheen, omdat ik weer eens lastig was! Ja, ik geef toe, ik ben erg goed in de complete klas opzetten tegen 1 persoon. Zo pakte ik mensen terug die mij pijn hadden gedaan! Niemand pakt mij, want ik pak je gewoon 2 keer zo hard terug. Maar terug naar 3 jaar geleden. Ik werd op mijn werk overgeplaatst naar een ander filiaal, waar ik het totaal niet mee eens was. Dit bracht mij enorm in de war, en voelde me net een stuk vreten dat zo aan de kant werd geschoven van 'zoek 't maar lekker uit'. Ik werd bang voor het leven. Ik voelde me alleen, verlaten, angstig, kwaad, verdrietig en niets kon mij meer iets schelen. Dit resulteerde in een depressieve sfeer bij ons in huis. Op een gegeven moment kwamen er zelfmoordpogingen bij kijken. Ik sneed mijzelf in mijn bovenarm, nee dit was niet om aandacht te trekken, dit heet automutilatie. Dit wordt gedaan omdat er een pijn is, van binnen die niet verzacht kan worden. Je snijdt jezelf maar, zodat je meer moet focussen op de pijn aan je arm, dan op de pijn van binnen. Al gauw werd het erger, en wist ik op een gegeven moment niet eens meer dat ik het überhaupt gedaan had. Messen lagen gewoon op tafel, allemaal met bloed besmeurd. Mijn kleding was vaak vies, omdat alles kapot was. Na meerdere malen nagedacht te hebben over hoe het nu verder moest. Bleek er voor mij geen uitweg meer te zijn. Ik moest kapot! Zwaar bewapend met een dikke afscheidsbrief in mijn jas, wilde ik naar het spoor vertrekken. Ik zou springen. En als ik zeg dat ik iets doe, dan doe ik het ook daadwerkelijk, zo ben ik gewoon. Mijn vrouw hield me tegen, ze keek mij aan en zij 'ik hou van jou, ik wil jou niet kwijt, helemaal niet op deze manier'. Ik keek haar aan, en barste in tranen uit. Ik wilde geholpen worden, maar durfde niet te vragen, dat is namelijk niet stoer. En ik ben toch een redelijk stoer persoon die altijd voor iedereen klaar staat en iedereen helpt. Al gauw werd mijn moeder gebeld, ze schrok enorm toen ze mij zo aantrof. Mijn zus en zwager kwamen ook direct aan toen ze het hoorden. Toen besefte ik, dat ik al deze mensen waarvan ik dacht dat het ze toch geen ruk kon schelen, enorm had gekwetst. Mijn moeder die jaren lang voor mij gezorgd had (vader was @ work toen, maar die belde wel) Mijn vrouw, die ik jaren lang (alles duurde ± een jaar of 2) door een hel heb gesleurd met mijn zelfmoord pogingen en zelfverwondingen. Daarbij kreeg zij die periode te horen dat haar vader ernstig ziek was (kanker had, gelukkig is dit nu weg) Mijn zus en zwager die altijd voor iedereen klaar staan als het nodig is, die ik vreselijk pijn had gedaan. Mijn kleine zusje (die het later hoorde) die met tranen in haar ogen stond ... Nee, ik had nooit geweten dat mijn lelijke en zure actie's zo veel effect hadden op mijn medemens. Na een potje keihard janken van verdriet, boosheid, gekwetste gevoelens en niet meer weten wat te doen. Luchte het wel op. Ik gaf duidelijk aan dat ik hulp nodig had, en dit ook graag wilde. Dan maar niet stoer. We zijn bij het GGZ geweest, waar ze je behandelen als een nummer, en dit kon nog wel 3 maanden duren. Dit was te laat zeiden ze allemaal. We zochten verder, en kwamen bij een 2e lijns GGZ. Waar de mensen meer tijd voor je hebben. Na een aantal behandelingen, onderzoeken en tests. Zijn we er achter gekomen dat ik niet een drabber was. Maar dat ik gewoon ADHD, autisme, borderline en afwijkingsstoornis heb. Allen wel een lichte vorm gelukkig. Maar dat verklaarde voor ons een hoop! Ik ben me er in gaan verdiepen, en in een klein jaar tijd ben ik enorm opgeknapt. Ik zit niet meer in de ziektewet (wat ik wel 2 jaar zat door mijn lichamelijke klachten wat ik eerder al noemde) Ik ben nu aan het 'reïntergreren' voor werk. Dus ik werk weer korte dagen in een nieuw bedrijf. Ik heb helemaal weer zin in het leven. Ik weet dat er mensen zijn die gerust wel om mij geven, ondanks dat ik dacht van niet! Daarbij komt dat mijn vriendin nu niet meer mijn vriendin is, maar mijn vrouw, we zijn dus getrouwd. Ook heb ik eindelijk mijn droom auto voor de deur (Peugeot 206 CC cabrio) Eigenlijk mag ik helemaal niet meer klagen dus. Ondanks dat ik momenteel doordat ik (nog) niet zo heel veel werk nog een beetje krap zit af en toe. Maar gelukkig komen mijn vrouw en ik daar samen uit. Ik verwond mijzelf niet meer. Zelfmoord gaat nog wel eens door mijn hoofd, maar dat is echt in de uiterste gevallen. En dit word bij mij veroorzaakt door stress. Als ik te veel doe op een dag (werk, afwas etc etc) dan word het een grote warboel in mijn hoofd, dan zie ik door de bomen het bos niet meer. Maar die gedachten leer ik mee leven, omdat ik gewoon zo ben. Dit uit ik tevens niet, verwerk het echt zelf zolang dit lukt, anders praat ik er wel over met mijn vrouw. Daarbij wilde ik ookal zal ze dit niet lezen toch even wat over mijn vrouw zeggen. Ik heb echt heel erg veel respect voor haar! Ze is die periode enorm omeilijk geweest voor mij, maar ook zeer zeker voor haar. Zij leefde samen met een idioot! Af en toe was ze bang, en dacht ze dat ik haar iets zou aandoen. Maar zo zit ik niet in elkaar heb ik gezegd. Ik wilde mezelf verwonden, niemand anders. Soms als ik nu nog uit bed ga snachts (om bijvoorbeeld even een plasje te plegen) schrikt ze wakker en vraagt ze direct waar ik naartoe ga. Ze schrikt er soms van dus, maar dat is omdat ik in het verleden ook wel eens uit bed ging, en mezelf ging verwonden. Enigzins logisch dus. We zijn nu trouwens verhuisd nadat ik goed was opgeknapt. En wonen nu in een enorm huis waar ik ook heel erg trots op ben. Alleen zonder haar had ik het nooit gered, want zij is veel beter in bijvoorbeeld geldzaken dan ik. Ook dit word bij mij een grote stress en rommelboel. Zij is enorm goed voor mij, staat altijd voor mij klaar en helpt me met veel dingen die ik niet red of snap. Ook wilde ik dit even gebruiken om mijn ouders te bedanken, en mijn zus, zusje en zwager. Ook zij stonden altijd voor mij klaar, en willen altijd helpen. Echt waar, ik ben heel erg blij dat het me niet gelukt is toen. En ik word steeds gelukkiger, en geniet met volle teugen van iedere dag dat ik leven mag! Dat is toch nog eens positief om te lezen zo op een 'zelfmoord' site. Mensen ik wil jullie dit even meegeven. Jong en oud. Ik heb veel meegemaakt, en ben hier alleen sterker van geworden. Ondanks dat het niet altijd zo op de manier gaat als ik het gewild had. Maar kijk om je heen, en realiseer jezelf dat er echt wel mensen zijn met wie ook jij kunt praten. En dat er mensen (ouders, vrienden, man, vrouw, kinderen, noem maar op) zijn die van je houden. Denk er ook aan, er bestaan geen lelijke of domme mensen. Van ieder mens is er maar een. Dus ook jij bent knap, jij bent slim. Ookal leer je misschien moeilijker, er is toch weer iets wat jij goed kunt! Ik ben bijvoorbeeld niet goed in leren (theorie, praktijk gaat beter) Maar ik maak echt wel iedere PC, en trek ieder virus eruit. Daarbij geef ik vaak adviezen aan mensen voor fitness omdat ik daar veel van weet. En ben ik ook nog eens heldervoelend waar ik ook mensen mee kan helpen. Goed leren ?, ik ? Nee hoor, doe mij maar praktijk! Oh, en als laatste wilde ik nog even een nummer vermelden die de kijk op het leven verranderd. En dan wel positief. Als je dus zelfmoord neigingen hebt o.i.d. Luister dan eerst even het nummer 'Osdorp Posse - Zelfrespect' Aanrader! Alex. 30-03-2010 | Naam: Alex | Leeftijd: 27 | Provincie: Noord-Holland ???Hoever kan je gaan!! Gezek om alles en om niets!! Je moeder die half tijd voor je hebt!! Die niet eens aan je vraagd hoe je werkdag was!! Maar ook niet vraagt wat je bezig houd! Of even met je praat!! Of leuke dingen keer doet met je.... Ja meschien 1x per jaar!! Verweid haar vriend niet!! Die al haar tijd op slokt... Maar ook kan mekkeren hoe dik en zwaar je bent!! En dat te veel op bed licht en zo.. Tewijl dat juist niet waar is! En oma die zegt dat je haar verwaarloost!! Terwijl dag niet zo is.. Omdat je te druk met school en stage bent... En dan heb in ook nog vader die kilometers weg woont.. die je half kent na dat je ouders uit elkaar gingen.. Omdat thuis niet goed ging wegens mishandelingen.. Ben je ook nog verliefd op kerel van 45.. Waarvan je weet dat nooit wat kan worden omdat hij kinderen en vrouw heeft.... Vergeet dan niet dat hè beste vriendin heeft gezoend met je vriend!! wat nu niet meer me vriend!! Maar je weet ook niet wat je er mee moet!! Met hun allebei niet!! En op je werk kunnen ze alleen maar op hè brommen zonder te kijken hoe echt met je gaat!! Ik weet niet eens waar hoe ik leef!! Hoe moet ik verder wil nog wel verder... 17-03-2010 | Naam: Jennifer | Leeftijd: 20 | Provincie: Noord-Holland wat is mij lessswat is mij les van het leven kom kontenu nieuwe mensen tegen het lijkt wel of ik ze steeds wat moet leren zodra het klaar is verdwijnen ze uit me leven niet omdat ik dat wil maar er is altijd wel een rede waarom ik niet meer die persoon om me heen kan hebben en ik die hun veel geleerd heb en hun vrolijk verder leven weet ik nog steeds niet wat is mij lesss. al als klein kind sexuweel misbruikt door me opa me moeder die elke dag aan het werk was en geen liefde kon geven omdat zei achteraf ook het zelfde met me opa heb meegemaakt de vraag nog steeds waarom bracht ze mij dan bij me opa jaah me opa heb veel centjes en had ze haar centjes was er weer ruzie met die twee had een stiefvader die me links liet liggen die zogenaamd me aandcaht gaf maar zijn eige kind was nummer 1 dat liet hij duidelijk merken zo groeide ik langzaam op in een eige wereld die alleen uit ik bestond buiten moest ik altijd spelen maar kon geen liefde met familie of vrienden delen want buiten de deur was ik niet lief omdat thuis niemand lief tegen mij deed vertrouwde ik als kind niemand !toen ik 13 was leerde ik een pooier kennen zo kwam ik op de tippelzone te staan en omdat ik nog zo jong was werd ik er regelmatig opgepakt door de politie na dat ik een paar keerw erd opgepakt werd ik uit huis geplaatst zo kwam ik in een crises opvang terecht ik verpeste me school maar kreeg altijd kansen van leraren omdat ik het eigelijk wel kon en in me had maar ik gooide er met me pet naar en kwam al snel ik een geslote internaat te recht van me 15 tot me 18 opgesloten kwam daar uit en kwam weer in het nacht leven terecht had er immers toch al in gezeten en toen ik klein was werd ik toch al aan me opa gegeven zodat me moeder en stiefvader en zusje wat ruimer zaten dus jaah what the fuck in het internaat leer je toch niks je jut elkaar daar alleen maar op als ik vrij ben ga ik geld verdienen zonder pooier riepen de meisjes tegen elkaar!ja en zo kwam ik achter het raam terecht zonder pooier maar zo alleen dat ik me voelde en op een klant werd je niet snel verlieft dus jaah op een mooie aantrekkelijke pooier die me aandcaht gaf werd ik weer verlieft maar misschien ken ik ze hart verrovere en haald hij me daar weg en verrander ik hem en hij mij maar dat is natuurlijk een domme naiefe droom me 2 pooier erg heh of ik er allemaal zelf voor kies uiteindelijk is dat ook zo maar soms als ik zo terug kijk lijken me hersens in somige van me levens fases wel uitgeschakeld wat bezielde mij deze pooier was een harde pooier pfff het begon met schelde en spugen in me gezicht wat eindeigde met riemslagen vastgebonden en opgesloten en weg lopen nee dat kon echt niet werd aktijd wel in de gate gehouden. tot ik op een dag zwanger van me eige poier raakte normaal bracht hij me weg maar nu was hij in strees ik zwanger in paniek bracht een vriend van hem mij alleen weg zo ben ik weg gekomen bij hem en zorg zonder hem voor me oudste kindje .sinds ik mij kindere heb heb ik ook nooit meer gewerkt was er namelijk ook een keer overvallen en dan niet zomaar nee heb er nog littekens van me pezen waren door gesneden en had ene steek in me keel gehad dus ja ben nu moeder en risico neem ik niet meer heb nu een tweede kindje ook niet van em poier natuurlijk maar van een man die achteraf getrouwt bleek te zijn dus heb nu twee kindjes en alle twee kindjes helaas zonder vader ben nu 9 jaar moeder en dat gaat me gelukig wel heel goed af al heb ik dan ook echt niemand om me heen geen familie me ma is ondertussen 2 jaar overleden me zusje en stiefvader leven hun eigen leven en ja me eigen vader die ken ik niet! helaas geen familie voor me kindjes vrienden ag daar moet ik het ook niet van hebben helaas want het leven is keihard en ieder heb iemand nodig ik doe ook echt wel me best ben zelfs nog zacht en heel erg goed in vergeven maar daardoor lopen de mensen nog harder over je heen het lijkt ook of ik konetu de zelfde soord mensen aan trek in piriodes en het lijkt of ik ze kontenu wat moet leren maar wat moet ik me zelf leren wat is mij lesss hoe ken ik mij leven warmer late woorde zodat het genen wat steeds een beetje meer in me lichaam kouder woord warm houden wil niet koud zijn voor de buitenwereld voor me kindjes ben ik warm al voel ik me nog zo rot hun houden mij op te been waardoor ik me niet hoef omteschakele het gaat gewoon vanzelf en daarom zal ik geen zelfmoord plegen omdat er twee kindjes zijn die wel van me houden die wel bij me blijven die me wel nodig hebben en al kan ik ze niet alles geven maar kan wel zeggen ken ze heel me hart geven en dat is wta ik vroeger ook altijd wou iemand die heel ze hart aan me gaf als dat wel gebuurd zou zijn!dan had ik al die leed niet hoeven mee maken van kleins af aan dan zou ik net zo beschemt zijn geweest als hoe ik mij kindjes bescherm!!!blijfff posetief want er is altijd wel iemand die je nodig heb en er is altijd wel iets in het leven wat je weer blij maakt ! 13-03-2010 | Naam: ela | Leeftijd: 27 | Provincie: Noord-Holland Hoe leven waarderenIk voelde mij overbodig in de wereld. Sinds dat ik mij kan herinneren voelde ik mij overbodig. Ik kom uit een groot gezin, met allemaal geweldige zussen en broers, maar mijzelf vond ik niet zo bijster bijzonder. Op school vond ik mijzelf ook niet zo bijzonder. Er was alleen 1 ding dat ik had: trots. En een vastberadenheid om mijn eigenwaarde te bewaren. Dat wilde ik zo graag beschermen dat ik mensen om mij heen meteen als de vijand beschouwde. Ik was de enige goede in de wereld en alle andere mensen waren egoïsten. Het was het niet waard om in zo'n wereld te leven. Op de middelbare school wilde ik een spreekbeurt over zelfmoord houden. Want ik was er heel erg in geïnteresseerd. Toen leerde ik dat mensen die over zelfmoord plegen praten, dat ook werkelijk doen. Ik vond dat heel erg kloppen. Ik was immers ook heel erg bezig met zelfmoord. Maar toen er tijdens de nabespreking van mijn spreekbeurt onomwonden werd gevraagd: Zou jij zelfmoord overwegen? Voelde ik mij in de val gezet. Ik wilde niet dat de klas wist dat ik het serieus overwoog, omdat ze mij zouden tegenhouden. Toen realiseerde ik mij voor het eerst iets over mijzelf anders dan dat ik mijn eigenwaarde en trots moest beschermen: dat ik niet gered wilde worden door mensen die genoeg om mij gaven om mij te redden. En toen realiseerde ik voor het eerst dat ik verkeerd dacht over mijzelf. Ik was namelijk niet overbodig. Blijkbaar was ik niet overbodig, want ik kon mij voorstellen dat er mensen waren die mij wilden redden. En dit deed mij realiseren dat ik alleen maar slecht over anderen had gedacht en nooit een voorstelling had gemaakt van andere mensen die goed zouden zijn voor mij. Ik realiseerde voor het eerst hoezeer ik in mijn eigen hoofd zat opgesloten en dat ik mijn eigen gevangenenbewaker was. Mijn antwoord op de vraag formuleerde ik langzaam: Nee... ik overweeg niet om ooit zelfmoord te plegen.......want.....dat is egoïstisch. Wat dus iets was wat ik net had gerealiseerd. Ik dacht alsmaar alleen aan mijn visie van de wereld, zonder anderen de kans te geven om mij het tegendeel te bewijzen. Ik gaf mijzelf niet de kans om te leven. Ik duwde mijzelf al in de stront voordat iemand anders dat had kunnen doen. De reden dat ik dat deed was niet omdat anderen niet te vertrouwen waren, ook niet omdat ik mijzelf een slecht persoon vond of dat ik vond dat ik dat was, maar omdat ik mijzelf niet vrij liet om te leven. In principe had ik tot aan mijn 16e jaar niet geleefd omdat ik niet wilde leven. Dus ik nam mij voor dat ik, hoe vreemd en vervelend en chaotisch en raar dingen op mij overkwamen, ik de moeite zou nemen om ze te ondergaan of om ze tegen te werken of om ze te beleven, want dat is de enige manier om te leven. Beleven, ontmoeten, ondergaan. Nu gebiedt de eerlijkheid mij om te zeggen dat deze overgang van gedachten als een donderslag uit de heldere hemel kwam, en dat ik ook nog vaak terugviel in mijn oude gedachtenpatroon, maar ik ben steeds weer opnieuw mensen tegengekomen, op de gekste plekken en momenten, die mij herinneren dat ik degene ben die mij gelukkig kan maken en dat ik alleen gelukkig wordt door te beleven en niet door mijn leven te eindigen. Want met het eindigen van mijn leven voel ik niks meer. Geen ongelukkige gevoelens, maar ook geen gelukkige gevoelens. 04-03-2010 | Naam: Sanne | Leeftijd: 27 | Provincie: anders Oplossing uit liefdeSchuld na schuld, de ene geldschuld vullen met de volgende. Je man denktl, alles komt goed, alles loopt goed. Maar ik, ik maak nog meer schulden. Wil geen nee zeggen, want hij werkt zo hard. Maar dan dan kom je er niet meer uit, de schulden zijn te hoog en je kan nergens meer wat lenen. Dan denk je aan de levensverzekering.............................Na lang, heel lang toch verteld en weet je, hij is nog hier en we lossen het samen op. Hij vind het erg dat ik dit heb moeten doorstaan. Gered door liefde...................... Ik dacht echt dit is het, einde van ons gezin, van alles. Maar zo zie je maar weer, je kan eruit komen en weer normaal slapen, zonder zelfmoord. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest 01-03-2010 | Naam: m | Leeftijd: 35 | Provincie: Friesland pijnWas bijna 20 jaar getrouwd, en plots dacht mijn echtgenote ik ben gehuwd met een vreemde man met autisme. Ze is vertrokken met een ander en mijn zoon. Ik weet nu door de behandeling van een psycholoog,dat haar verhaal niet klopte. Maar ondertussen zit ik wel alleen . Een nieuwe vriendin zoeken is niet meer zo simpel . 26-02-2010 | Naam: stefaan | Leeftijd: 45 | Provincie: Belgie |