 |
|
|
||
|
||||
 Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe heb je leven leren waarderen? Hoe ben je uit de put gekomen?  Thank God I survived Ik heb een rot jeugd achter de rug, dat hebben we bijna allemaal gehad. Opzoek naar liefde en geborgenheid maar vond die niet. Alleen maar ellende en pijn. Kon het op een bepaald moment en niet meer aan, met tranen vroeg ik God waarom ik? Ik pakte een mes maar kon maar niet diep genoeg snijden, Ik palte een pistool maar kon het niet trekken, ik hing een touw maar kon me adem niet langer vast houden. Uiteindelijk nam ik gif in en wachtte op de dood maar de dood kwam niet. De ellende ging maar door en de pijn werd erger en erger TOTDAT ik op een dag Jezus Christus leerde kennen. Ik zocht liefde en ik vond het in Hem. Ik zocht geborgenheid en ik vond het in Hem. Ik zocht mijn identiteit en ik vond het in Hem. Ik zocht iemand die mij nooit zou verlaten of begeven en ik vond het in Hem. Ik leerde ook dat zelfmoord fout is omdat God leven gegeven heeft en Hij alleen die kan beëindigen en niet de mens. God geeft leven en neemt het terug. Indien je je leven zelf ontneemt boek je je eigen ticket naar de hel. Ik ben blij dat de gif toen niet gewerkt heeft. God heeft dat voorkomen. Ook nu wil Hij het in u voorkomen. De bijbel zegt komt tot MIJ allen die belast en beladen zijn en Ik zal u rust geven. Jezus Christus geeft rust en Hij is reëel. Je moet allen GELOVEN. Alles, rust, hoop, leven, antwoorden en oplossingen en richting is te vinden in de BIJBEL. Begin er vandaag mee, pak nu een bijbel en zie dat mijn getuigenis geen sprookje is van realiteit. Moge de Here je zegenen. 30-12-2009 | Naam: Rain | Leeftijd: 23 | Provincie: Noord-Holland zelfmoord poging gedaanik ben christophe ben 25 jaar en heb in maart van dit jaar zelfmoord willen plegen heb mij voor de trein willen gooien maar de trein heeft me zelfs niet aan geraakt hij is een meter voor mij gestopt de trein was verwittigt door de flikken omdat ik zelf gebelt had ik wou niet zeggen waar alleen de gemeente waar ik me bevond heb een half jaar int gislain gezeten heb al een psychiaterisch verleden ga al bij een psychiater maar nu denk ik het zelfde te doen wat moet ik doen help mij aub groetjes christophe 25-12-2009 | Naam: Christophe | Leeftijd: 25 | Provincie: Belgie pubertijdde pubertijd daar moet je van genieten zegt mijn moeder maar hoe kan ik genieten als ik me kut voel ? dacht ik heel erg lang maar als je dat alleen maar denkt dan blijf je er in hangen ik heb nu een vriendje hij is 6 jaar ouder dan mij dat lieverd soms veel gedoe op maar ik hou zo veel van hem ik voel me ook vaak klote als hij weer eens wat verkeerds zegt of wat uit spookt, maar dat hoord er bij en dat accepteer ik nu maar. dat ik gepest word op school doet me ook niets meer laat ze maar lekker prate zielige mensen ik weet nu beter. want hun zijn de gene die raar zijn. iik niet. ik voel me niet langer klote of lelijk door hun want ik ben uniek! en dat mogen ze weten ook ik ben blij dat als ik weer eens een kras in me arm maakte of been ik nooit verder ging dan dat, ik ben blij dat ik leef en ik ben blij dat ik kansen krijg in mijn leven en zal er ok zo veel mogenlijk grijpen. want het leven is 1 groot feest met afentoe een regenbuitje 21-12-2009 | Naam: Maartje | Leeftijd: 14 | Provincie: anders emotiesIk denk veel na en ik vraag me veel af. Is je rot en down voelen en zelfmoord gedachten niet net zo goed een emotie als lachen en blij zijn? Alle emoties horen toch bij het leven en de mens en mogen er zijn. Oók je rot en k.. voelen. Ik ben zelf 42 jaar en moeder van 2 geweldige lieve kinderen waar ik heel veel van hou. Sinds mijn jeugd denk ik veel aan zelfmoord, maar ik heb nooit 'serieus' een poging gedaan, ik heb wel ontelbare keren het noodlot getart! Sinds mijn puberteit leef ik met angsten en fobieën waar ik dan in uiterste wanhoop vanaf probeer te komen en dan als enige redmiddel zelfmoord zie. De reden dat ik er nog ben, weet ik niet. Maar ik weet wel dat ik ook ontzettend vaak blij ben geweest dat ik níet aan de negatieve gevoelens en gedachten heb toegegeven. Want evenzovele keren heb ik gelachen en heb ik me gelukkig gevoeld. En was ik dankbaar en blij dat ik er nog was. Op dit moment ga ik weer door de zoveelste zwarte periode in mijn leven en ook ik vraag me in alle ellende en pijn af waarom...en ik hoop dat er daarna weer een keer een dag zal komen dat ik denk... blij dat ik het niet gedaan heb. 13-12-2009 | Naam: Diante | Leeftijd: 42 | Provincie: Overijssel opluchtingde titel is misschien wel raar maar het voelt gewoon zo ,na 54 jaar van jeugd en foute relaties op zoek naar de liefde de warmte noem maar op en na de zoveelste teleurstelling kreeg ik een aanval van paniek en zoveel verdriet kwam er omhoog achteraf liep ik hier al maanden tegenaan ik was al 12 kilo afgevallen en liep steeds meer op mijn tenen,de relatie met mijn vriend waar ik me weer helmaal aan over gaf liep op de klippen en ik probeerde met alle wanhoop die ik voelde op dat moment hem aan de telefoon te bereiken om hem niet te verliezen hij wees mij af en ik wilde op dat moment alleen nog maar weg uit deze pijn ik kon het gewoon niet opbrengen meer ik heb eerst 2 pillen ingenomen toen nog eens 2 en toen ook maar de rest ik heb een brief geschreven dat ik er niet meer tegen kon heb mijn vriend een sms gestuurd en ik was zo overstuur en wanhopig .de volgende dag kwam mijn kind thuis dat was onverwacht hij vond mij boven aan de trap hij heeft de ambulance gebeld en ik ben opgenomen voor een dag en nacht omdat het niet gepland was hielden ze me niet langer ,thuisgekomen heb ik zelf de hulpverlening gebeld voor gesprek en medicijnen. voor mijn kinderen is dit natuurlijk een enorme klap geweest maar ze beseffen dat ik dit niet met volle verstand heb gedaan en zeker niet om hun pijn te doen ,je denkt totaal niet na op zo een moment je wilt gewoon van de wanhoop en pijn af en denkt dan echt niet meer wat je een ander aandoet we zijn nu een week verder en ik voel me gewoon opgelucht de poging om er uit te stappen heeft mij doen inzien dat er een groot probleem is waar ik niet om heen kan ,de liefde van mijn kinderen is diep de liefde van mijn vrienden en vriendinnen en family ook en dat geeft mij een enorm goed en opgelucht gevoel ik ben er dankbaar om ,nu is er nog maar een weg dat is uit het dal vandaan ik sta niet alleen aan alle mensen die zich zo wanhopig voelen zeg ik ik weet wat het is en begrijp je keuze maar ik hoop dat het voor jullie ook een nieuw beging kan zijn . liefde en kracht toegewenst 27-11-2009 | Naam: jo anne | Leeftijd: 45 | Provincie: Noord-Holland ongelukkigtoen ik was bij mijn moeder gewoond en had ik niet gelukkig en ook niet zo makkelijk leven mee met me. ik praat niet veel tegen mijn ouders. en mijn ouders begrijp het niet wat mijn gevoelig is. ik kan niet veel uitleg hoe moet ik zeggen. waren heel moeilijk. soms denk ik dat ik wou mezelf zelfmoord. maar ging ik snij mijn arm. ong 13 jaar ik wilt weg bij mijn moeder. maar mag niet van mijn moeder. ik moet veel geduld en volhoud. best wel zwaar voor mezelf. broer en neven was me gelogen toen we waren te jong. 20 jaar heb ik eindelijk werk gevonden en toen ontmoet met mijn vriend via werk. ik wilt snel weg bij mijn moeder maar duurt lang voor woningbouw wachtlijst pfff. en 24 jaar eindelijk we hebben eigen woning. dus ging wel beter voor me dan bij mijn moeder. dus gelukkig dat ik niet mezelfmoord pleeg. 24-11-2009 | Naam: J..... | Leeftijd: 25 | Provincie: Limburg door zetten daar heb je LATER profijt van!!ik ben mark en ben 16 jaar oud.. toen ik 6 jaar was overleed mijn vader, het ging steeds slechter met mij. begon meer boos te worden, met aggressie. mijn moeder wist niet meer wat ze er mee aan moest, mijn zus die viel er veel buiten. mij moeder moest en wilde veel tijd aan mij geven, waardoor het met mijn zus ook steeds slechter ging. op school en met vriendinnen. toen ik 7 jaar was kwam er hulp in huis. ik werd er alleen maar aggeresiever van. hun zijden toen al dat ik naar een groep moest. mijn moeder wou dit niet want zij had er geloof in dat ze mij weer op het goede pad kon bregen. ze heeft enorm haar best gedaan. maar helaas is dit niet gelukt. ik werd 12 jaar aggresie en zelfmoord pogingen kwamen steeds meer naar boen toen ik bijna 13 werd wou ik niet meer ik zat enorm op tegen de verjaardag maar ik durfde het niet tegen mij moeder te vertellen. ik wou zelf moordplegen. maar ik had het lef niet om voor de trein te springen of te snijden. ik wou wat doen. toen heb 3 weken ongeveer gezegt dat ik slecht in slaap kwam. ik ging steeds maar weer naar beneden tegen mijn zin en zeggen dat ik niet in slaap kwam, mijn moeder vond dit erg vervelend voor mij. en is toen naar de dokter met mij gegaan, ze hebben toen besloten dat ik slaap medcatie kreeg. (melatonie) dit was mij plan. het is gelukt dacht ik. wij naar de appotheek. en de medicatie ophalen. ik leeste de gebruiks aanwijzing. en las dat overdosis schadelijk is of zelfs dodelijk. ik kreeg 5 mg en ik kreeg 100 tabletten mee. ik dacht bij me zelf zal ik het wel doen, mijn moeder beheerde de tabletten. en kon er nit makkelijk bij. toen mijn moeder op een dag even weg moest greep ik mijn kans. ik op zoek naar de sleutel van de kast. en ond hem onder mijn moeders matras.ik pakte het potje en heber 70 ong in genomen. ik ging weer naar beneden en ging bezig waar ik mee bizig was, me moeder kwam weer binnen. en vroeg of ik wat drinken wou. ik zij ja lekker. ik voelde me ondertussen steeds slapper en slapperig te voelen. mijn moeder had het door. ze zij ben je moe. ik zij ja ik ga zo even op bed liggen. heb slecht geslapen vanacht. ze oke. ik zie je straks wel weer. ik naar boven en ben op bend gaan liggen. mijn moeder kwam ook nog even boven om nog even te zeggen dat ze heel even nog wat boodschappen moest doen. ze keek mij aan en zag dat mij ogen helemaal draaide. ze keek meteen naar het potje melatonie. en zij van wat heb je hier mee gedaan. ik zij niks. ze keek me aan en zij je kan het beter gewoon zeggen, ik zij oke ik heb er wat ingenomen. ze hoeveel dan ik zij weet ik niet, gewoon het potje achterover. ze zij oke blijf maar even liggen. ze heeft toen meteen een ambulance gebeld. ze waren er binnen 2 minuten en werd meteen over gebracht naar het ziekenhuis. daar werd meteen mij maag leeg gepomt en moest laxeermiddel drinken, ze hebben toen gezegt dat het geen 10 min later moest zijn. want dan had ik het niet overleefd. ik ben toen in inrichting geplaast en heb daar 4 maanden gezeten. ik ging daarna weer naar huis en heb toen nog meerde zelfmoord pogingen gedaan. daarna heb ik een goed gesprek gehad met iemand van hulp aan huis. dit gesprek heeft me goed gedaan. en ben in me zelf in gevecht gegaan. ik moest hard tegen me zelf zijn en me aan afspraken houden. ik heb daar veel hulp bij gehad. en het is allemaal goed gekomen, ik woon nou weer thuis. en doe een opleiding zorg en welzijn. mij lijkt het later mooi om met mensen te werken die het zelfde gevoel hebben die ik ook ooit heb gehad. heb werk en heb vrienden waar ik goed mee op kan schieten. mij moeder en mij zus zijn in mijn ogen ook weer op het goede pas. ik heb ze ongeveer een halfjaar terug getrateerd op een weekendje weg en dit deed mij zelf ook heel goed, zij vonden dit niet nodig. maar omdat het mij zo goed deed voel ik mij beter en gaat het beter. 17-11-2009 | Naam: mark | Leeftijd: 16 | Provincie: Overijssel wat is het leven?ik ben nog zeer jong maar soms denk ik er ook al aan als ik voor mijn raam op mijn kamer sta vraag ik me soms af leven wat is dat? Mijn moeder haat me en mijn vader heeft veel te veel verwachtingen van mij, ik moet altijd goeie punten hebben op wiskunde en op dat en op dit...Maar ik blijf sterk maar soms vraag ik af hoelang ga ik het nog volhouden 14-11-2009 | Naam: anoniem | Leeftijd: 13 | Provincie: Belgie GepestToen ik op de basisschool zat, werd ik zo erg gepest dat ik niet meer naar school durfde te gaan, want er waren 3 leerlingen die mij pestten, 2 jaar lang! Zij lieten mij sneeuw eten,scholden tegen me. Uiteindelijk moest ik naar een speciale school, waardoor ik nu ook laag opleidings niveau zit. Nu gaat het weer goed , maar heb steeds de littekens in me ziel. Ik voel me niet thuis bij de jeugd. Praat niet veel meer, geen zelfvertrouwen, ik vertrouw nauwelijks nog jongeren, daardoor heb ik bijna geen vrienden. 13-11-2009 | Naam: opini | Leeftijd: 16 | Provincie: Limburg BangHet maakt niet uit hoe, maar ik ben er boven op gekomen. En toch...toch ben ik al soms bang bij de gedachte dat ik ooit zoiets zal doen in een opwelling. Ben ik bang voor de dood? Misschien ben ik niet bang genoeg. Ik ben bekend met depressie en ik weet ook dat je er uit kunt komen. Maar nog heb ik moeite om er over te lezen. Nog heb ik moeite om de diepte te voelen. Bij anderen. En bij mezelf. Het heeft soms tot een bepaalde oppervlakkigheid geleid. Het uit de weg gaan van het gevoel. Het vermijden van een teveel aan emoties. Want het zou je wel eens fataal kunnen worden. En dat is jammer, want het was allemaal zo spontaan en daardoor heerlijk ongeremd. En dit is nu verdwenen. Maar aan de andere kant, dit is ook het volwassen worden. Het evenwichtiger worden, meer in balans komen. Je buien en emoties kunnen nuanceren en zonodig ook afremmen. Dat is de volwassenheid. Want ook vrouwen zijn als een fles wijn, steeds smaakvoller als ze ouder worden. En dat is wat je karakter heeft gevormd. Het zijn zware dagen geweest. Maar het is goed gekomen. En nu maar eens gewoon lekker een biertje drinken. 12-11-2009 | Naam: saskia | Leeftijd: 30 | Provincie: Groningen |